حواسمون نیست، راه رو اشتباه داریم می‌ریم، گم می‌شیم،

بغض میاد تو گلومون و چشامون آتیش می‌گیره ...

آدمای زندگیمون رو اشتباه انتخاب می‌کنیم...

هی رو بدی کردناشون چشم می‌بندیم تا اینکه چشم باز می‌کنیم

و می‌بينيم درست روزایی که الان باید باشن، نیستن ...

حسرت نبودنشون اشک می‌شه و شُره می‌کنه از چشامون ...

می‌دونی چی می‌خوام بگم؟!

می‌خوام بگم بعضی وقتا،

اشک تاوانیه که چشما باید بابتِ درست ندیدن بدن ...!

یه روزی هم چشم باز میکنیم میبینم

همه چی تموم شده و ادمای اشتباهی رو خط زدیم

و داریم نفس راحت می کشیم

و لذت میبریم از زندگی!