در آخر یک روز همه ی رنگها رنگ می بازند

همه ی تازه ها بیات می شوند

تمامِ خواستن ها درونِ خود را نشان می دهند...

آنجا که جمله ها به کلمه می رسند

کلمه ها به حرف می اُفتند

و حرفها سکوت می کنند

چه کسی تو را برای خودت زمزمه می شود؟

آنجا که بوسه ها طعمِ هوس می گیرند

تَن ها تمام می شوند

میوه های رسیده ی احساست

نچیده بر زمین می افتند

آنجا که دستانت در پِیِ خواهشِ آغوشِ دوستداری می خشکد

به کدام خاطره چنگ خواهی زد؟!

این بهار نیز خزانی دارد آن روز تو می مانی

و من بارِ دیگر در پاییزی سرد و طولانی یکدیگر را ملاقات می کنیم

تو درگیرِ خودت هستی

و من رها از توتو آغوش می شویو من فراموشی

تو آغاز می خواهی و من پایانت هستم

‌داغ است

هنوز داغ است

خاکستری که از تو

بر روی سینه ی من خفته است...

تعهد خیلی مهمه

اینکه به حرفایی که‌ زدی متعهد باشی

به چیزایی که انتخاب کردی

تعهد به آدمایی که‌ تو‌ زندگیتن

اینکه هرچقدر هم مسیرت سخت باشه

پای قول‌هایی که دادی وایستی

تعهده که عیار آدما رو مشخص میکنه

و چقدر زیبا و با اصالتن آدمای متعهد...

مَن‌ کسی رو به خاطرِ نبودنش سرزنش نمی‌کنم،

اما خودم رو به خاطر دل‌بستنَم نمی‌بخشم.

نمی‌بخشم چون نمی‌خوام فراموش کنم.

فراموش نمی‌کنم چون چیزی درونِ من کشته شده.

ما حرف‌هایِ زیادی برای هم داشتیم با بغض‌های مشترک.

تو همه‌ی تلاشت رو برای وابسته‌ کردن من به خودت انجام دادی،

اما من همه‌ی سعیم رو برای این‌که بهت دل‌بسته نشم انجام ندادم.

من مقاومت نکردم چون می‌خواستم توی دنیات باشم.

دل‌بستم چون این ماجراجویی رو باهات دوست داشتم.

قلبِ تسخیر شده، مثل قله‌ی فَتح شده‌ست.

تو روح من رو به دست آورده بودی

پس طبیعی بود برای ادامه دادن دیگه انگیزه نداشته باشی.

من اگه برگردم به عقب بازم همین مسیر رو میام

اما بازم خودم رو نمی‌بخشم

وقتی می‌دونم اعتمادبه‌نفسم،

تهِ قصه از بین می‌ره.